چرا فراموش می کنیم که هر شروعی ، یک پایانی هم داره؟

حقیقت اینه که یک چیزی وقتی به آخرش می رسه تموم می شه درست مثل یک کبریت که با یک جرقه روشن می شه اما وقتی که به انتها می رسه خاموش می شه. اگه یک رابطه به انتهاش برسه نشونش اينه که یکی از دو طرف اونو رها می کنه با هر دلیلی که در واقع دلیل اصلی تموم شدن اون شعله يه... اگه بزور بخوای يک رابطه تمون شده رو ، یک کبریت زغال شده رو روشن نگه داری فقط ارزش اون روزهای قشنگ رو ، اون آتیش زيبا رو کم رنگ کردی . هیچ وقت حاظر نباش روی خاکستر یک عشق به زندگي ادامه بدی...

دسته بندی :واگویه ها

چقدر بده که من هیچ حیاط خلوتی واسه خودم ندارم

و هرجایی که هستم باید احساس کنم که کسی که منو می شناسه داره نگا می کنه

و انگار واسه من یه جایی که منو هیچکی نشناسه تا بتونم حرفامو توش بنویسم  وجود نداره ...

اما اشکال نداره یعنی دیگه نداره

بذار تو هم همه چیزای ذهن منو بدونی مگه چی می شه؟!

از همون اول هم حدس زده بودم که هیچ جایی نمی تونم باشم که تو پیداش نکنی 

حالا دیگه برام اینم مهم نیست

تو هم پیشم باش

آشفتگی های ذهن منم توهم بدون

می دونم که همش تقصیر تو نبوده 

ولی بهتر بود که باشه

می دونم که نمی دونی وقتی گفتم با ارزش ترین چیزم احساسمه که خرج کسی کنم،

گفتی فهمیدی ولی می دونم که نفهمیدی این که گفتم یعنی چی...

فقط این و بدون که من داغونم شاید نفهمی داغون یعنی چی اما من خوب می فهمم

------------------------------------------------

پی نوشت: این مطلب یک مخاطب داره که خودش فکر می کنه من نمی دونم که می یاد و خط خطی های ذهن منو می خونه 

دسته بندی :واگویه ها

دسته بندی :واگویه ها

دسته بندی :واگویه ها

دسته بندی :

دسته بندی :داستان کوتاه

طرز تفکر یک سگ: این آدما به من غذا میدن، نوازشم میکنن، دوسم دارن. پس حتما اونا خدای من هستند

طرز تفکر یک گربه: این آدما به من غذا میدن، نوازشم میکنن، دوسم دارن. حتما من خدای اونا هستم

 

اگر خوب به این جملات فکر کنید، انسان ها هم از همین نوع تفکرها برخوردار هستند. عده ای خودشون رو به خاطر توجه و محبت دیگران مدیون تصور می کنند و عده ای به خاطر همین موضوع دچار خود بزرگ  بینی های کاذب میشن...

ای کاش بعضی دخترها لوازم آرایش رو میخوردن ,

شاید درونشون هم زیبا میشد.

این روزها با هر که دوست میشویم  احساس میکنیم  

آنقدر دوست بوده ایم 

که دیگر وقت خیانت است...

    ــ چند ساعتی هست که برف می بارید و آنقدر که زمین را سفید پوش کرد. هوس کردم که کمی روی برف قدم بزنم.

خوبی راه رفتن روی برف این است که احساس می کنی که وجود داری. با خودم فکر می کردم که چه خوب می شد اگر تمام مسیر زندگی ما پوشیده از برف بود تا که می دیدیم وضعیت اکنون ما حاصل پیمودن چه مسیری بوده...